Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Post hier jouw trots

Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor Zoran » di 05 jun 2012, 14:02

Het komplete werk van Michiel Mulder nu in tweede druk
In eerdere druk verschenen onder de titel: Mijn Maserati's. Of: hoe ik ooit geld had en nu niet meer lachert

P.S. Te mooi om niet in één stuk opnieuw geplaatst te worden. woot

Michiel's Maserati verhaal
Michiel Mulder
http://www.corsamedia.nl/


§1
Aangezien ik een tijdje geleden een Topic gestart heb genaamd "factsheet 222 / 2.24v" etc. leek het me wel nuttig om nu maar eens mijn Maserati-geschiedenis uit de doeken te doen. In verschillende delen, want het is niet bij één Maserati gebleven.

In den beginne
Het begon allemaal met een Biturbo. Toen ik een jaar of 14 was. Ik zag zo'n ding nieuw in Zwitserland rijden en vond het een geweldige auto. Geluid helemaal oké en looks die ingetogen waren. Mijn vriendjes vonden Ferrari's en Camaro's en Corvette's geweldig, maar ik viel als een blok voor de Maser. Later heb ik bijgeleerd met betrekking tot het merk uit Maranello en stiekum mag je me wakker maken voor een ritje in een Camaro Z28, maar Maserati veroverde toen een plaatsje in mijn hart. Ik zou best wel zo'n apparaat willen hebben. In 1990 testte Ton Roks een 222SE in Autovisie en dat verhaal heb ik nog steeds. Ik vond die auto fantastisch en nam me voor om ooit zo'n auto te kopen als ik er de centen voor zou hebben. In 1990 kostte een 222SE echter net zoveel als het hele flatblok in Rotterdam-west waar ik in woonde dus vroeg ik me wel af of het ooit zou lukken.

Toen ik eenmaal een beetje gesetteld was in de uitgeverij en een redelijk normaal inkomen had begon het weer te kriebelen. We (mijn vrouw Ella en ik) reden in een VW Polo Diesel (trouwens een hele fijne auto) als daily driver en daar wilde ik best een speelauto bij. Een Ferrari was out of the question, want we wilden onze trouwerij in Italië graag betalen van onze spaarcenten en een F-je zou wel leuk zijn als trouwauto, maar dan konden we onze gasten niet meer invliegen en onderbrengen, laat staan de villa voor het feest en het restaurant voor het bruiloftsmaal betalen. Kortom: er was een budget.

Goede raadgevingen zijn het halve werk
En laat binnen dat budget nou een Maserati mogelijk zijn, zo ontdekte ik na wat weken surfen over marktplaats. Vervolgens het forum van de MCH geraadpleegd, destijds de enige NL bron van goede informatie, en alle valkuilen in mij opgenomen. Met die kennis gewapend een afspraak gemaakt om een witte import-222 te gaan bekijken (de oer-222) en vervolgens alle goede raadgevingen overboord gemikt en de auto dezelfde avond gekocht. De verkoper was duidelijk: er mankeren wat kleine dingetjes aan maar de auto wordt volledig geserviced en op kenteken afgeleverd, hetgeen keurig geschiedde. Zo kon ik mij enkele maanden voor mijn 32e verjaardag eindelijk Maserati-eigenaar noemen. Het was 2003, dus dan weten jullie nu ook hoe oud ik ben. Met 70.000 kilometer op de teller, een hoop RDW onzin op het keuringsrapport ("Rijden is alleen toegestaan met de voor dit voertuig geldende kentekenplaten", tja...) en een gereviseerd blok volgens de papieren had ik een redelijk nette 222 te pakken.

Viva Italia
Met de Maser zijn we in oktober dat jaar vervolgens linea recta naar Toscane gereden om onze trouwerij voor te bereiden, die in april 2004 later zou plaatsvinden. Idee hierachter: als de Maser het nu redt, redt ie het volgend jaar waarschijnlijk ook. Ook gingen we naar Mugello met de MCH om de finaleraces van de Ferrari-Maserati Historic Challenge bij te wonen. We reden zonder moeite heen en terug naar Italië; 3500 kilometer op de klok erbij zonder noemenswaardige problemen.

Eind maart 2004 kreeg ik voor het eerst te maken met het 'fenomeen' Maserati . Ik had een afspraak bij (destijds) Roy Karsten (tegenwoordig garage Forza) voor een grote beurt, zodat de auto in topconditie zou zijn voor het grote gebeuren. Thuis bleek echter dat de synthetische olie die er op mijn verzoek in was gestopt via de krukaskering net zo hard weer naar buiten liep. Ik heb niets tegen oliespatten in de garage, maar dit was wat al te gortig. Terug naar Noordwijk: "Stop jullie eigen olie er maar weer in". Jammer van die 100 euro racesmeermiddel. Vier dagen voor vertrek reed ik met nieuwe olie weg bij de garage en kwam bij Wassenaar in de spits terecht. Op dat moment besloot de controle-unit van de airco dat ie het wel best vond, en van het ene op het andere moment had ik geen airco meer, geen fan, geen verwarming, niets. Dood als een pier. Olie lekken deed de auto echter niet meer...

Goede raad was duur, want vier dagen later moest de auto de Alpen over, waar het op dat moment nog vroor. We wilden in een stijlvolle Italiaan naar onze bruiloft in Italië, en niet in onze Polo diesel... Opnieuw gebeld met Noordwijk: "Hebben jullie momenteel zo'n unit beschikbaar?". Waarschijnlijk lukte het wel om nog een originele gereviseerde unit te pakken te krijgen, maar ondertussen had ik ook met Hessing gebeld, en daar bleek nog een wat nieuwere versie op de plank te liggen. Weliswaar met druk- in plaats van tiptoetsen, maar dat mocht de pret niet drukken. In een perfect afgestemde actie ging de unit van Hessing naar Noordwijk en van Noordwijk in mijn witte, geldverslindende Monster. De zaterdag van vertrek stond de auto klaar. Hoera!

Vlot naar het zuiden
De 222 gedroeg zich op weg naar het zuiden perfect en voelde solide aan. In Frankrijk merkten we na een tolpoortje dat de ruiten niet meer omhoog gaan als je harder dan 120 rijdt (teveel druk van de rijwind), en bij een tankstop ontdekten we dat de auto niet van de handrem wou toen we wegreden. Vanaf dat moment gebruikten we een baksteen onder een wiel en trokken de handrem minder hard aan. In de week voorafgaand aan de bruiloft reden we voor papierwerk een aantal keren naar Siena op en neer in matig weer. Via de snelweg en via binnenwegen. Rijden op eieren zo nu en dan, maar alles bleef heel.

Bij het aanbreken van de grote dag was het droog. De kapper arriveerde, de fotograaf volgde iets later. Fotoshoot in de tuin van onze logeervilla boven Florence en dan starten en weg: op naar Siena! De auto startte echter niet helemaal lekker, de motor had er duidelijk nog geen zin in. Eenmaal onderweg klonk gelukkig alles zoals het hoorde. In Siena reden we langzaam in zijn 1 door de middeleeuwse straten de Campo op. Normaal kan dit alleen als deelnemer aan de Mille Miglia! Na de trouw nog een shoot in het stadhuis voor wat foto’s terwijl de 222 omgebouwd werd tot kofferbakbar om de prosecco te kunnen serveren. Hoe multifunctioneel kan je auto zijn?! Na de bubbels verlieten we Siena en reden terug naar Florence via de Strada Provinciale 222. Uitgezocht omdat deze weg niet alleen prachtig door de Chiantistreek slingert, maar ook omdat het nummer leuk klopte bij het type van de auto. Een heerlijke dag en een heerlijke auto!

Een half jaar later was de 222 overleden, maar daar verhaal ik in het tweede deel over.

§2
Zoals ik al in deel 1 meldde: de bijnaam van de witte 222 was “het geldverslindende Monster”. Daar was een reden voor. De echt dure reparaties vielen wel mee, maar toen ik de auto afgeleverd heb gekregen besloot ik ‘m eerst maar eens te laten schoonmaken door een professionele poetsert. De vorige eigenaar had namelijk een hond, zo merkten we al snel aan de gezellige witte haren op de blauwe, ribfluwelen achterbank. Een middagje stofzuigen leverde slechts een beperkt resultaat, dus de auto weggebracht. Dat was de eerste ‘voor-de-vuist-weg’ kostenpost van 200 euro. Vervolgens kwam de eerste grote beurt, die met 1000 euro wel meeviel, behalve dan dat er dus nog een extra oliewissel bij kwam door de lekkage van het synthetische spul. Een nieuw rubbertje voor de kofferbakrand was slechts een paar tientjes, maar wel noodzakelijk aangezien de Maser niet waterdicht bleek op dat punt.

Warmlopen
En toen stopte de airco-unit er dus mee… Dat was een grap die richting de 600 euro ging omdat ik koos voor zekerheid. De gok van een zoektocht naar een revisie-exemplaar binnen vier dagen dorst ik niet aan. Beggars can’t be choosers zullen we maar zeggen… De trip naar Italië verliep zonder kopzorgen en ook de trouwtrip verliep prettig, ware het niet dat ik op de terugweg een wat hoekerig stuurgedrag bemerkte. Dit bleek terug in Nederland een vervuilde kruiskoppeling te zijn bij het stuurhuis. Hop, weer een paar honderd euro lichter. Tegelijkertijd ook even een relais laten vervangen (slechts een paar euro, Joepie!) omdat de auto tijdens een filesituatie voor de Gothardt-tunnel wat warm was gelopen. De fan bleek niet aan te slaan, en dat was voor de lokale polizei reden om mij toestemming te geven langs de file naar de tunnel te rijden en de hele meute te passeren. De rijwind koelde dan genoeg om het probleem te verhelpen. Zo vervelend zijn die Zwitsers nou dus ook weer niet!

Warmlopen is voor een Maserati Biturbo altijd een probleem, enook met werkende fans stond mijn Masertje stevig te zweten toen ik tijdens de Spa Ferrari-Maserati Days van 2004 een paar rondjes Spa achter de kiezen had op snelheid. De plas onder de auto wekte volop waarschuwende uitroepen bij de omstanders, maar ik was het ondertussen gewend; airco op max temperatuur en gewoon doorrijden… Later, op Zandvoort tijdens Italia a Zandvoort gebeurde het nogmaals dat er een grote plas onder mijn autootje lag, maar dat had als reden dat lpql en wijlen Luuk de Weijer besloten om te zien hoe ik zou reageren als ze het koelemmertje voor de wijn onder mijn auto zouden mikken als ik even niet keek. Grote hilariteit toen ik inderdaad in een flits mijn motorkap opentrok en zeer beteuterd keek naar de keurige stand van het koelwater.

Geen slecht leven
Ondertussen was de eerste APK alweer achter de rug, met wat sleutelen aan de afstelling om de auto door de CO2 norm te krijgen en het camoufleren van wat roestplekjes om de heren keurmeesters niet nodeloos te interesseren voor de dorpels. Al met al was het leven met 18-LX-NP helemaal zo slecht nog niet als je de horrorverhalen van andere Maseratisti hoorde… Ik begon me ook wat meer te interesseren voor wat er nu eigenlijk onder een motorkap en zo gebeurt en dat resulteerde er in dat ik letterlijk met mijn neus op het kluswerk van Jorrit (auto Forza) stond als ie met mijn auto bezig was. Leuk en leerzaam!

Zo naderde het eind van de zomer van 2004 en Concours Het Loo was voorlopig de laatste grote trip met de Maser. In oktober reed ik weinig met de auto vanwege matig weer en een weerzien met Italië (soort second honeymoon zonder gasten). Begin november besloot ik op een stralende zondagochtend echter de auto weer eens uit te laten om ermee naar een fotograficabeurs te rijden. Ella had een matig voorgevoel, temeer daar ik over de A12 moest en ik een maand of wat eerder daar al onze Polo kwijtgeraakt was in een file-ongeluk. De dame achter me gaf gas in plaats van te remmen…

Impact
Om een uur of 9 tufte ik die bewuste zondagmorgen met een rustig gangetje van tegen de 130 op de teller (wat kon inhouden dat ik 130 reed, maar ook dat ik 110 reed, de meter had zijn eigen leven, klinkt bekend nietwaar?) over de A12 richting Utrecht toen bij Bodegraven een klein onzinautootje voor me opdoemde op de rechterbaan. De weg was verder leeg dus ik reed gewoon door op de middelste van de drie rijstroken. Tot ik vlak achter het autootje zat en zij (het bleek achteraf een dame) plotseling richting aan gaf en naar links kwam… waar ik dus reed!! Een snelle ruk aan mijn stuur voorkwam dat ik de Hy****i Getz vol raakte, maar als gevolg daarvan begon de 222 te schuiven, en te schuiven, en te schuiven, en ik zeilde met een keurig gangetje van boven de 100 richting de vangrail met de neus van de auto, om de Getz heen, dat wel… Tegensturen had geen effect en alle regels die je geleerd hebt omtrent dergelijke acties (blijven kijken waar je heen wilt, niet remmen maar koppeling intrappen, etc.) waren niet in staat de richting van de 222 te corrigeren. De impact met de vangrail was nogal heftig. De auto tolde om zijn as en raakte de stalen platen ook met de achterzijde, schoof de weg weer op en kwam keurig op de tweede rijbaan tot stilstand. Met een mooi pluimpje stoom vanonder de opgekrulde motorkap. Mijn eerste reactie was: er uit!!! Want als iemand me nu raakt ben ik er geweest! Achter mij waren ondertussen mensen gestopt op de vluchtstrook die me opvingen en ze verbaasden zich er eigenlijk over dat ik gewoon uitstapte. De kreukelzones van de Maser hadden keurig hun werk gedaan, maar rijden zou ie nooit meer, zoveel was wel duidelijk. Uit gewoonte had ik de sleutel uit het slot getrokken en ook wilde ik de auto in zijn vrij zetten, maar de pook zat tot aan de knop in de transmissietunnel: de motor was gewoon een stuk naar achter geschoven met aandrijflijn en al.

Achteraf heb ik enorm geluk gehad dat ik de vangrail geraakt heb en niet 100 meter verder de weg ben afgevlogen, want daar is geen vangrail maar slechts een weg en een sloot, vier meter lager langs het talud. Te uwer informatie: 50 meter vangrail kost 1250 euro, zo stond er op de rekening die ik van Rijkswaterstaat kreeg voor het vernielen van dit fraaie stukje staatseigendom.…
Eenmaal afgesleept en de papieren afgehandeld met de politie, de getuigen (godzijdank!!) en de tegenpartij kwam de auto bij een schadebedrijf in Den Haag te staan, waar de expert me meedeelde dat ie 200 euro waard was als schroot. Taxatie in rijdende staat: 6 mille. Rijdend zijn Maserati’s al weinig waard, maar stuk dus helemaal niets... Ik besloot het wrak te houden (alleen het klokje overtrof toen al de genoemde schrootwaarde) en het verschil in verzekeringsuitkering te incasseren. Vervolgens heb ik de 222 samen met Conrad de Bruin gestript van alles wat nog enigszins bruikbaar was. Conrad was nog hogelijk teleurgesteld toen hij het diff wilde demonteren. Doordat de aandrijflijn zo’n opdonder had gehad, zat de as volledig vast tegen het differentieel, niet los te krijgen… Achteraf heb ik nog ongeveer 1000 euro aan onderdelen overgehouden aan de auto, wat mooi uitkwam toen ik van het verzekeringsgeld een nieuwe Maser wilde kopen.

§3
Het wordt tijd om eens verder te gaan met mijn ‘Mijn Maserati’s’ verhaal. Zoals reeds beschreven was mijn trouwe witte 222 om het leven gekomen op de snelweg en heb ik de auto gesloopt. Wie nog mooie blauwe imitatielederen deurpanelen nodig heeft: effe bellen…

Na het afhandelen van alle verzekeringsperikelen stond er ongeveer 6 mille aan uitkering op mijn bankrekening en was het de vraag wat ik daarmee ging doen. Weer een Maserati kopen? Of een Porsche 944? Ook een door mij reeds lang begeerde automobiel en ongetwijfeld minder onderhoudsgevoelig dan het raspaardje uit Modena. Maar ja.. zo’n 944 trok toch vooral verkeerd volk aan en een mooie kon ik toen niet rap vinden voor een normaal bedrag. Wel heel veel mensen met rare lettertekens in hun naam die er een aanboden op “ligtmetalun felge” en “Met turbo” of “as nieuw”, maar echt betrouwbaar oogde het allemaal niet in die prijsklasse. Toch op jacht naar een Maserati dus…

Racing
Ik heb er toen een behoorlijk aantal op de korrel gehad en weer afgeserveerd, van een bekende zwerver op Mercedes Brabus wielen tot en met een Racing met 330.000 op de klok bij een Volvo-specialist in Veldhoven. Ook een 222SE die ooit in Autovisie had gestaan passeerde de revue, net als een zilverkleurige 222 SE automaat, die op de afspraak lekker opgewarmd en draaiend op me stond te wachten. Met een barst in de ruit waarover in de advertentie niets verteld was. Je vraagt je soms toch af wat verkopers nou eigenlijk verwachten van potentiële klanten. Zonde van de tijd.…

De prijs van de Racing in Veldhoven was interessant en ik ging dus kijken. De auto was stevig, maar logisch versleten gezien de kilometerstand, alleen had het ding ook schade linksvoor gehad, zo was te zien aan een matig herstelde neus. Ik had mijn twijfels over de auto, maar was eigenlijk wel geïnteresseerd. Zo vaak loop je geen echte Racing tegen het lijf voor een betaalbaar bedrag… De geschiedenis meldde dat de auto bij Franco in onderhoud was geweest en de verkoper hield bij hoog en bij laag vol dat de auto perfect was. Later heeft een Hyundai dealer de kar gekocht en vervolgens binnen een paar kilometer de motor laten ploffen, waarna hij het restant aan Conrad de Bruin overdeed, naar verluidt voor minder dan appels en eieren kosten, maar dat terzijde. Mijn idee was om langs Franco te gaan en te informeren naar de historie van deze Racing. Wij dus op een mooie januaridag langs Kwintsheul, alwaar de auto inderdaad bekend was als zijnde de ex van een clublid, maar de genoemde schade als absoluut niet bekend werd verklaard. Dat betekende dus foute boel, want schade buiten de boekjes om, en wat mij betreft was het schluss met die Racing want ik had geen zin in een stevige rekening wegens eventuele verborgen gebreken.

Franco
Bij Franco stonden in de garage (een showroom was er toen nog niet, 2005…) echter een mooie zwarte 2.24v kattenoog uit de laatste serie en een nette groene 2.24v in dezelfde configuratie. Allebei inruilers. Uiteraard wilde Franco weten waarom ik belangstelling had voor een Racing in staat van ontbinding en mijn antwoord luidde uiteraard dat ik weer een Maser zocht binnen een bepaald budget. “Nou, die heb ik wel staan” was de mededeling, vergezeld van een brede glimlach en een armgebaar naar het koppel 2.24v’s. Ik vond allebei de auto’s mooi, maar de zwarte ging mijn budget echt te boven. De groene had wat kleine plekjes en een barstje in de spoiler en was daardoor aanzienlijk goedkoper. Niettemin nog steeds een erg nette auto zonder roest. Ik ging er over nadenken en besloot na dat heel erg kort gedaan te hebben een proefrit te willen maken met de groene.

Zo gezegd zo gedaan en Franco stapte in de bijrijdersstoel nadat hij de auto had voorzien van een nuttige hoeveelheid benzine. Ik startte de auto, legde de eerste versnelling in, dacht ik, en liet de koppeling opkomen, dacht ik. Na een korzelig “Waar ben je mee bezig” gaf ik aan dat ik probeerde weg te rijden, maar dat deze 2.24v totaal anders voelde dan mijn 222 zaliger. “Ja, logisch… die had een andere bak en een andere koppeling. Je hebt de bak nu in zijn 2 staan en de koppeling grijpt op een later punt aan”. Oeps.

Opnieuw de eerste gezocht en nu wel met de juiste flair weggereden, en ja, dat beviel wel. De auto klapte in de turbodrukbegrenzer toen ik echt stevig op het pedaal ging staan, maar dat kwam omdat de auto was afgesteld op wat agressiever rijden bij minder pedaaldruk. Franco zou de boel weer normaal zetten, wat inderdaad keurig verzorgd werd. De uitdraai uit Franco’s computer liet geen rare reparaties zien sinds de auto in Nederland was dus ik besloot de auto te kopen.

Toen ik de auto kwam oppikken nadat ik ‘m betaald had bleek er behalve een keurig versleten sleutel ook een reservesleutel te zijn én het originele instructieboekje. Mét de naam van de eerste eigenaar en het correcte chassisnummer + afleverdatum. Dat soort dingen zijn fijn. Toen ik vervolgens op een beurs nog de originele groene verkoopbrochure vond, waren we weer compleet!

Plezier!
Ik heb in 2005 vrij veel gereden met de auto en aan diverse evenementen deelgenomen, waaronder de clubspecial op Zandvoort, Viva Italia op Assen, de Gouden Zweep op Duindigt, Italia a Zandvoort en natuurlijk de rijtraining. Je kunt dus stellen dat ik echt genoten heb van mijn Masertje in 2005. Veel rijden, veel plezier en zelfs af en toe gewoon gebruikt voor woon-werk verkeer op een fijne dag. Lekker!

In 2006 volgden diverse evenementen waar we aan deelnamen, waaronder opnieuw Italia a Zandvoort. Bovendien gingen we met de Maser op vakantie naar Bretagne. Don’t ask me why, want een nat en winderig land als Bretagne is niet echt des Maserati’s, maar het voelde goed en we oogstten redelijk wat belangstelling met dat apparaat in die uithoek van Frankrijk. Bovendien konden we de vakantie zo plannen dat we op de terugweg langs Le Mans zouden komen voor Le Mans Classic 2006, een evenement waar ik me enorm op verheugde om aan deel te kunnen nemen. Tenslotte was ik met de witte 222 in 2004 ook van de partij geweest en dat had een geweldige ervaring opgeleverd: je rijdt met je eigen auto het binnenterrein van het Le Mans Bugatti circuit op en staat als merkenclub tussen pakweg 6000 andere klassiekers en superauto’s. Geweldig om mee te maken en een absolute aanrader!
In 2006 had ik behalve de clubdeelname tevens een accreditatie voor een Nederlands autoblad en ‘moest’ dus naar Le Mans met een dubbele agenda. Dat is niet erg, maar het betekende relatief veel zeulen met fotomeuk, dus de Maserati zat behoorlijk vol. Na twee fijne weken in Bretagne met verrassend goed weer reden we op donderdag naar Le Mans. Tegen de middag waren we voorbij Rennes dus dat schoot lekker op. Een kilometer of 20 voorbij Laval gaf ik stevig gas op een volkomen verlaten péage om te checken hoe hard de Maser nu eigenlijk echt liep. Het pedaal ging tot de bodem. 190, 200, 210, 220, en plotseling hoorde ik een floepend geluid en in het hele dashboard gingen alle lampjes branden en viel de toerenteller gezellig terug naar 0. Op het moment dat de lampen aansprongen had ik automatisch de koppeling ingetrapt en het gas losgelaten, maar dat er iets niet goed was bleek wel toen de toerenteller volhardde in zijn negatieve houding. De snelheidsmeter daarentegen was bijna van zijn schaal gedraaid vlak voor het ‘flop’.

Monsieur Legrand
Alarmlichten doen het gelukkig altijd bij een Maserati dus met knipperende verlichting en een feestvierend dashboard de auto laten uitrollen tot in de buurt van zo’n handige oranje praatpaal langs de weg. Erg breed was de vluchtstrook echter niet, dus helemaal senang voelde ik me niet toen we de auto parkeerden. Starten ho maar, de motor wilde niet eens rond. Ik vreesde motorschade… Ella ging een babbel maken met de praatpaal, zij spreekt als beëdigd vertaalster namelijk vloeiend Frans, terwijl ik me ontfermde over de melding naar de ANWB in Lyon… Inderdaad, dat steunpunt waar je eigenlijk liever nooit mee te maken wilt hebben.
Ella was nauwelijks terug van de praatpaal en ik had net een zeer geanimeerd gesprek met Lyon, toen we uit onze ooghoeken een takelwagen zagen rijden over het viaduct verderop. Een paar minuten later stopte er een blozend Fransmannetje met een grote afsleepwagen dat verklaarde dat we naar “mon garage” zouden gaan. Ik verzocht toch eerst even onder de kap te kijken, tegen beter weten in hopend op iets simpels. Monsieur Legrand boog zich over de motor, keek in het venster van de distributieriem en schudde zijn hoofd. “Fini!”. K*t. Dat snapte meneer Legrand ook nog wel, ondanks zijn gebrek aan talenknobbel.

Auto op de vrachtwagen en op naar het gat Saint Denis d'Orques, waar monsieur inderdaad en garage bezat. Compleet met wat vergane Renaults 4 en een tweetal Alpine A310’s in staat van restauratie. Legrand had al vaker met dit bijltje gehakt. “Dit is mijn sectie van de snelweg” verklaarde hij, en we kregen de volledige medewerking om de ANWB op de hoogte te stellen. Vervolgens nam monsieur de hoorn over en meldde aan Lyon dat ie er niet over peinsde deze auto te repareren. “Die moet terug naar Nederland, veels te gecompliceerd”. Die opmerking klonk als muziek in mijn oren, want ik was eigenlijk bang dat hij de auto naar Pozzi in Parijs zou moeten sturen, de dichtstbijzijnde Maserati-dealer waar ze misschien wat met de 2.24v konden. Ik had al aangegeven aan de ANWB dat we reeds op de terugreis waren met een tussenstop in Le Mans, maar dat de auto waarschijnlijk hier niet gerepareerd kon worden. Legrand, de ANWB en ik waren het gelukkig eens en we kregen een leenauto om onze vakantie mee af te maken. Probleem was alleen dat die in Alencon stond, 50km boven Le Mans. Ondertussen was het al 5 uur ’s middags dus dat gingen we vandaag niet redden waarschijnlijk. Of we dus alvast maar een taxi wilden naar ons hotel? “Jazeker kan dat, maar stuur dan wel graag een grote taxi, want we hebben nogal wat bagage bij ons”. We moesten twee keer lopen met drie man van de Maser naar de taxi voor alles overgeladen was. Ik zie Legrand nog kijken.. dat er zoveel meuk in zo’n kleine auto ging… Tja, ik kan goed inpakken.. Uiteindelijk waren we net op tijd in het hotel om nog aan de borrel te kunnen en een hapje te eten, maar echt eetlust hadden we niet. Wel dorst. En daarom werd het eigenlijk toch nog wel gezellig. Eenmaal in je hotel is een sterk verhaal best leuk.

De volgende morgen kregen we een lift naar Alencon van een welwillend clublid. De man schrok alleen toen hij ontdekte dat we heen en terug 100 km gereden hadden voor dat tripje, wat we met een paar flessen Chablis goedgemaakt hebben. Maar goed, we hadden nu een Peugeot 307 diesel station met alles er op en er aan wat je kon verzinnen. “Duurder hebben we ze niet meneer, sorry. We snappen dat het geen Maserati is, maar we proberen zoveel mogelijk comfort voor u te vinden”.

Na een vanuit professioneel oogpunt geslaagd Le Mans Classic (persoonlij was het slikken, je voelt je toch geamputeerd zonder je eigen auto) reden we zondagnacht terug naar Nederland en de volgende dag leverde ik de auto in bij Hertz Den Haag.
De Maserati zou in de loop van een paar weken afgeleverd worden bij Jorrit, even afhankelijk hoe snel de transportwagen in de buurt kwam. Bij Jorrit zou de motor geopend worden om te kijken wat er precies stuk was, maar daarover in deel 4.

§4
Het wordt tijd om de draad weer eens op te pakken met betrekking tot mijn Masertje.

Ik verliet u allen met de mededeling dat bij Jorrit de motor open zou gaan nadat die in de soep was gelopen op weg naar Le Mans Classic 2006. We pakken nu de draad weer op in zijn garage aan de pletterij in Noorwijkerhout. De auto was daar keurig afgeleverd na ongeveer een week vervoers- en wachttijd, maar toen Jorrit belde "hij is er" kon ik ook direct langswaaien om de diagnose bij te wonen.
Allereerst ging de kap van de distributieriem er af en die riem bleek finaal aan flarden gescheurd te zijn. Niets breuk op las of versleten, maar gewoon volledig aan rafels terwijl de conditie van de riem goed was (hij zat er tenslotte ook nog niet zo lang op, ongeveer 20.000 km). Zie onderstaande plaatjes:

Conclusie 1: de riem is niet geknapt uit zichzelf waarna de motor in de soep is gelopen, maar kapot getrokken door de enorme kracht van de motor. Vervolgens was het de vraag waar dan die kracht vandaan was gekomen. Alle spanrollen liepen soepel, net als de waterpomp. Het nokkenaswiel op de cilinderbank aan de bestuurderskant draaide keurig soepel rond. Het wiel aan de andere kant echter niet!
Vervolgens dus het kleppendeksel aan die kant er af om te zien waarom die nokkenas niet lekker draaide:

De bovenste nokkenas bleek stroef te gaan, en de oliefilm op de as was dunner dan op de onderste as. Dus verwijderden we één voor één de lagerschaaltjes. Bij de laatste twee in het rijtje ontdekten we dat de as hoogglans gepolijst was, terwijl de andere lagers keurig de juiste matte kleur vertoonden. Conclusie 2: vastgelopen nokkenas op de lagerschaaltjes wegens gebrek aan smering.

Deze twee lagers zitten trouwens het verst af van de olieaanvoer en als er zwerfvuil in de olie heeft gezeten of een leidinkje wat verstopt heeft gezeten, dan is dat een plausibele verklaring. We hebben nog even getwijfeld of het probleem veroorzaakt zou kunnen zijn door een te strak aangedraaide lagerschaal, maar dan had de motor al eerder de geest moeten geven aangezien het kleppen stellen al door Franco gedaan was vóórdat ik de auto kocht en ik, zoals vermeld, in 2005 veel heb gereden met de Maser... We vermoeden daarom dat de eindconclusie luidt: de nokkenas heeft een moment vast gestaan ergens rond de genoemde 220 km/u (onder maximale belasting en prestatie dus) doordat er even geen olie aangevoerd werd, de temperatuur rap omhoog schoot en de boel dus stevig uitzette. Daardoor is de distributieriem aan flarden gescheurd met alle gevolgen van dien. Zekerheid zullen we nooit hebben, maar dit is het meest waarschijnlijke scenario.

Goede raad kost 3800 euro
Wat nu te doen? Ik had alle vertrouwen in deze motor verloren. Want: nieuwe nokkenas en lagerschalen, alle olieleidingen van het blok schoonblazen, nieuwe kleppen, koppen vlakken en een compleet nieuwe distributie was een klus die richting de 4 mille ging, maar gaf geen garantie dat het probleem dan definitief verholpen was. Bovendien: wat zou er nog meer beschadigd kunnen zijn door die ruk aan de distributieriem? Was me dat het geld waard? Ik ben direct gaan kijken wat er mogelijk zou zijn met ruilmotoren, want mijn Maserati is een loodvrije 2.24v uit de allerlaatste serie en die zijn zeldzaam. Motoren voor die auto's dus ook... Garage Helfferich had een gereviseerde 2.24v motor te koop, maar geen loodvrije dus dat schoot niet op. Ik liet Jorrit de auto een poosje apart zetten totdat ik een oplossing gevonden had.
Die oplossing deed zich voor in de vorm van een grijze 4.24v die via marktplaats te koop werd aangeboden. De auto had een katalysator en dus een loodvrije motor, en was in goede staat van technisch onderhoud, afgaande op de facturen die er bij zaten. 90.000 km gelopen en alles op tijd gebeurd. Reden van verkoop: wens tot cabrio o.i.d. Wel was de carrosserie tamelijk roestig omdat de auto zijn leven buiten had gesleten en ook het interieur was hier en daar wat bedompt. Niettemin een nette auto voor de vraagprijs van 4 mille. Een proefrit deed me definitief besluiten deze auto te kopen, de motor over te laten leggen en dan de 4.24v te slopen voor de overige onderdelen. We werden het eens over 3800 euro en ik reed de 4.24v rechtstreeks naar Jorrit, die vervolgens op zijn dooie akkertje de motor ombouwde en er een grote beurt op los liet.

Alles bij elkaar nog steeds een bedrag met drie nullen bovenop de prijs van de 4.24v, maar nadat ik de 2.24v weer in volledig werkende staat en met een verse APK opgehaald had in oktober, was het me dat wel waard. De 4.24v zonder motor pikte ik vervolgens op met een maat die een auto-ambulance kon regelen en vervolgens stripte ik die auto in een week tijd in mijn eigen garage. Het interieur was rap verkocht en ook het klokje en diverse ander nuttige onderdelen zoals airco-unit, bumpers, achterlichten en motorkap wisselden probleemloos van eigenaar, wat betekende dat ik de kosten van de grote beurt en het omzetten van de motor al weer snel terugverdiend had.
Ik hield verschillende nuttige en zeldzame onderdelen zelf en haalde nog een halve tank benzine uit de auto voordat het karkas dezelfde richting uit ging als dat van de 222.

Weer op weg
Er stond nu weer een nette, bruikbare en relatief betrouwbare (het blijft een Maserati...) 2.24v in mijn garage en ik was weer klaar om mijn vertrouwen in mijn groene Masertje terug te winnen, wat ik vervolgens ook volop gedaan heb, inclusief een bezoek aan de Ferrari Days 2007 in Hockenheim, de eerste lange trip na de reparatie. Probleemloos gereden, op een vervelende Duitser na die vond dat ik niet boven de 130 mocht op de onbegrensde A5 richting Frankfurt. Tijdens die trip werd ik echter ook geconfronteerd met een nieuw fenomeen: ruitbreuk.
Ergens op de Duitse autobahn tussen Trier en Kaiserslautern vond een steentje het nodig om ter hoogte van de binnenspiegel de ruit te raken. We hoorden 'tak', zagen niets en ontdekten een uur of twee later dat er een gezellig barstje over de ruit begon te lopen onder invloed van de warme najaarszon. En snel ook! De barst maakte een bocht en besloot dat ie het naar zo wel naar zijn zin had, een winkelhaak van 15cm in de ruit. K*T!! Voor de APK was het geen probleem, maar mooi vond ik het niet. Een nieuwe zoektocht begon: wie verkocht nog ruiten voor deze auto's?? Niemand dus eigenlijk, zo bleek, sommige glasspecialisten bleken ruiten op voorraad te hebben tegen woekerprijzen, een andere tegen een strakke prijs, maar die wist niet of ze pasten. Nee dus, maar te uwer info: Carglass heeft ergens in NL nog een ruit voor een 4.24v / 420 / 425 / 430 op voorraad!
Bij Bij Auto Retro bleek een tweedehands ruit in het schap te staan. Zonder schade, maar officieel voor de Biturbo en niet de warmtewerende ruit van de 2.24v, maar de prijs was erg netjes. De sierlijsten rondom de ruit waren niet beschikbaar, maar werden overgezet van de 2.24v, zij het dat dat wel hier en daar zichtbaar is. Met een andere ruit kon ik dus ergens in november mijn weg weer vervolgen, wat inhield dat ik de auto naar mijn garage reed en stil zette totdat de pekel een beetje van de weg was. Ik heb overigens om reden van de kapotte ruit de auto in 2008 laten taxeren en all risk verzekerd. Geen zin in nog zo'n akkefietje voor eigen portemonnee...

Januari 2008 bracht nieuwe spanning, maar daarover in deel 5.

§5
Ik heb gepoogd wat beelden van de afgelopen drie jaar bij elkaar te sprokkelen, maar dat is niet echt gelukt. blijkbaar vergeet ik als fotograaf regelmatig mijn eigen auto te knippen tijdens evenementen, vandaar een wat tammer beelddraadje vanaf nu...

Met de nieuwe ruit in de auto was ik weer helemaal het mannetje en ik heb in 2008 vrij veel gebruik gemaakt van de 2.24v: clubtoertochten, weekendjes weg naar België, bezoekje aan Viva Italia en gewoon lekker gebruiken in het weekend als vrijetijdsauto. Zo besloot ik in januari 2008 dat ik wel naar Interclassics wilde met de 2.24v. Het weer was goed en de pekel een beetje van de weg, dus ik reed zaterdag met mijn autootje vlot richting Maastricht.

Koppelingspedaal
Verder dan Zevenbergschenhoek kwam ik echter niet, want ik merkte dat mijn koppelingspedaal rond de afslag naar de A59 niet echt meer helemaal meedeed. Indrukken had niet het gewenste effect van volledig ontkoppelen en ik besloot het terrein van de Texaco pomp op te rijden om te checken of er iets mis was met mijn koppelingscilinder. De vloeistoffen en de rem deden echter nog keurig wat er moest gebeuren dus ik besloot om te keren zodra het kon. Liever stranden zonder koppeling op de snelweg, dan in de parkeergarage van het MECC nietwaar?

Terug bij Rotterdam hield de koppeling er helemaal mee op en ik liet de auto uitrollen tot onder een viaduct en belde de ANWB, die verrassend snel ter plaatse was. Ik legde het probleem uit en de man gaf aan dat als de cilinder nog oké was, het probleem ergens anders gezocht moest worden, maar waar wist hij ook niet. Ik stelde voor dat we door zouden rijden (crashbakken met de versnellingen, lekker ouderwets, en bij stoplichten de motor uitschakelen, 1 inleggen en dan weer starten…) tot Kwintsheul en de auto bij Franco afleveren, dat waren de minste stoplichten en dus de minste potentiële probleemstops voor de bak en de startmotor. Mocht de boel er echt mee stoppen, dan kon de ANWB-man mij de laatste kilometers slepen. Zo gezegd zo gedaan en met in mijn kielzog een gele VW bus veroorzaakte ik wel wat ophef onderweg, maar we kwamen veilig bij Franco aan. Die besloot dat ik de auto kon laten staan en dat ie er maandag naar zou kijken. Maandagmiddag kreeg ik een belletje: de bout van de koppelingsvork is losgeschoten, morgen is ie klaar. Het blijkt dat tussen de koppelvork en de hulpcilinder een bout zit die los kan trillen na verloop van jaren. Maserati kwaaltje. De bout lag waarschijnlijk ergens bij Zevenbergschenhoek, maar de cilinder was onbeschadigd dus ik was met 2 uurtjes arbeidsloon en wat klein materiaal klaar. Poeh!! Dat is een stuk beter dan een complete koppeling aan gort of een verbogen koppelvork, wat ook nog wel eens voor komt. Auto opgehaald en de garage in gereden tot het echte voorjaar begon.

Taxatie
Door de ruitbreuk van het jaar ervoor had ik besloten de auto all-risk te verzekeren, en daarvoor was een taxatie nodig. All-risk verzekeren is sowieso aan te bevelen voor een wat zeldzamere youngtimer, want dat geeft extra zelfvertrouwen: met een vastgelegde taxatiewaarde is de kans dat je total loss gereden wordt door een of andere idioot namelijk wat kleiner. Dat zit zo: als de verzekeraar een taxatiewaarde heeft, is dat het bedrag dat de auto volgens de verzekering waard is, en niet wat een of andere ingehuurde schade-expert op basis van ANWB-occasiontabellen en de prijzen op Marktplaats bij elkaar denkt te verzinnen.

Niet dat de taxatie van een leien dakje ging, want de afspraak met de taxateur stond op een dag waarvan later bleek dat ik absoluut niet zelf ter plekke kon zijn in verband met opgedoken zakelijke verplichtingen. Oftewel: ik moest hopen dat de man zag wat ik wilde dat hij zou zien. Niet dus…
De taxateur bleek de auto gezien te hebben in de garage, er omheen te hebben gelopen en er naar te hebben gekeken nadat ie ‘m de garage had uitgeduwd. Gestart had ie ‘m echter niet, ook al had Ella de sleutels. Ook de facturen bleek ie nauwelijks een blik waardig te hebben gegund, net als de berg reserve-onderdelen in de garage.
Ik kreeg na een paar weken radiostilte een belletje dat mijn auto helaas niet zoveel waard was, “Want de prijzen zijn momenteel erg laag meneer, op marktplaats pik je er al een op voor een paar mille”. Dat klopte, maar die auto’s waren niet in dezelfde staat van onderhoud als de mijne. Dit zijn de bekende zwervers, die minimaal groot onderhoud nodig hadden om te kunnen blijven rijden. Ik deelde meneer mijn zienswijze mede, maar volgens hem had ik ongelijk. Toen ik vervolgens wat vervelender werd en hem vroeg of hij eigenlijk wel de (dikke!) stapel facturen van erkende specialisten vanaf dag 1 dat deze auto in Nederland op de weg stond doorgenomen had, werd het aan de andere kant van de lijn wat stiller. “Er zaten wat rekeningen bij, ja”. Maar een sluitende onderhoudshistorie had hij niet als zodanig waargenomen, zo bleek. Lees: ik heb ze niet goed doorgenomen. Toen ik vervolgens meldde dat ik het beroep van taxateur dan wel erg gemakkelijk vond als het er slechts om bleek te gaan de prijzen van Marktplaats te plukken in plaats van expertise op merkgebied ten toon te spreiden werd de babbel eigenlijk best wel onaangenaam. Ik meldde dat ik daarvoor geen taxateur nodig had, dan kon ik de verzekering zelf ook wel een lijstje met prijzen en taxaties sturen, geplukt van de bekende occasionsites. Ik legde hem uit dat je een klassieker laat taxeren om de terugkoopwaarde te weten, niet de Marktplaatswaarde. Oftewel: als ie total loss gaat, wil ik een bedrag uitgekeerd krijgen waarvoor ik een in gelijkwaardige conditie verkerende auto kan terugkopen, niet een bedrag waar ik dan nog het dubbele moet bijleggen voor dringend onderhoud en restauratie. Meneer besloot dat hij nog eens ging nadenken en mij zou terugbellen. Met een “Dat lijkt me verstandig” heb ik de hoorn opgelegd.
Een paar dagen later bleek de taxatie stevig naar boven bijgesteld, wat ik accepteerde, maar niet van harte. Ik had het rapport nodig voor de verzekering, maar besloot direct nooit meer met dit bureau zaken te doen.

In september namen we in Zuid-Limburg deel aan Cars for Kids met de Maserati (boven net nog te zien achter het zwarte gevaar uit Maranello) en in november van dat jaar kwam de 2.24v keurig door de APK, zij het dat de pitman-arm links even vervangen diende te worden omdat die speling vertoonde. Onderdeel van een tientje, maar drie uur werk om ‘m er in te zetten, onder andere vanwege de volstrekt onlogische manier waarop Maserati de geleidebussen heeft ingebouwd in het chassis, waardoor je er eigenlijk niet bij kunt zonder een stuk uit de wielkuip te snijden…

2009
In 2009 heb ik vrij probleemloos gereden, als je een lekkende remleiding op het achterwiel en een kapot startrelais (wisselen voor een voorraadexemplaar) even niet meetelt. Die remleiding was nog tricky, want die worden niet meer nieuw geleverd. Dat betekende een paar dagen zoeken naar de juiste leiding en vervolgens een exemplaar voor de andere kant van de auto bijbuigen en pas maken. In het proces van het wisselen bleek de bout van de leiding bovendien zo vastgerot te zitten (17 jaar oud!), dat ik een Leatherman tool brak bij het losdraaien. De firma Leatherman vond dit echter dusdanig beneden hun waardigheid dat ik keurig een nieuwe kreeg toen ik langs de winkel ging met het defecte exemplaar (“U heeft wát ermee uit elkaar geschroefd meneer?? Een auto? Ach, dat zou moeten kunnen…”). Een beetje kruipolie en wat warmte deden de bout echter inzien dat ie beter mee kon werken en daarna was ik met 20 minuten klaar en kon ik het systeem ontluchten, het achterwiel terugplaatsen en weer rijden. Op naar de volgende APK, waar de nieuwe remleiding direct opviel maar in orde werd bevonden, maar wel wat kritiek was op de staat van de achterbanden, die relatief ver versleten waren. Net boven de norm, maar liever niet te lang mee doorrijden. Ik heb dus vervolgens een setje extra achterwielen inclusief goede, maar 1 maat te kleine banden gekocht en die onder de auto gegooid. Daarmee kwam ik afgelopen jaar keurig door de APK, wat niet zo gek is, want in 2010 heb ik erg weinig gereden.

We hebben het 25-jarig jubileum van de Maserati Club gevierd met de 2.24v, een toertochtje in Utrecht gereden en we zijn naar Italia a Zandvoort geweest, maar dat was het dan wel zo’n beetje. Angst voor grote reparaties wellicht, want het werd weer tijd voor de distributieriem, kleppen stellen en een grote beurt, zijnde alles bij elkaar een bedrag dat ik begin 2010 nodig had voor een ander project: Chicane Magazine, volbloed autoblad. Als je moet kiezen tussen zakelijk belang en hobbyauto komt het speeltje op de tweede plaats. De auto werd dus even stilgezet tot halverwege het jaar, waarna ik het specialistische onderhoud liet doen door Forza (ik kom zelf niet aan motor, koppeling of bak) en de rest zelf uitvoerde.

2011 was gelukkig weer een wat rooskleuriger Maserati jaar, daarover in deel 6.

§6
Zo, daarnet is Peter Luxwolda langs geweest om mijn Masertje te taxeren. Hij vond 'm erg netjes, dus ik ben benieuwd naar het rapport.
Dit is ook een goed moment om nog een deel toe te voegen aan de neverending story. Ik heb dat al wel verteld in het MCH clubblad, maar nog niet online.

Lekker rijden
Zoals aangegeven een stukje naar boven: 2011 was een beter jaar. Met deelname aan de binnenlandse toertocht van de MCH in april, een succesvolle, maar erg drukke en warme Italia a Zandvoort en een mooie presence tijdens Wings & Wheels.

Gewoon rijden met lekker weer als we er zin in hadden. Zo moesten we de MCH buitenlandtoertocht in de Elzas voorbereiden en in mijn herwonnen blijheid met de 2.24v vond ik de Maserati heel geschikt om als vervoermiddel voor die gelegenheid te dienen. Probleemloos reden we een maand voor datum voor de laatste puntjes op de i naar Riquewihr en logeerden bij wijnboer Stoeffler in Beblenheim. De voorbereidingen voor de clubrit verliepen voorspoedig, maar op zaterdagavond net buiten het dorp kwam het koppelingspedaal niet meer omhoog nadat ik de auto parkeerde. Afgebroken. Het koppeloog van de cilinderstelschroef bleek domweg afgeknapt te zijn. Komt vaker voor, maar op zaterdagavond 8 uur vind je het minder leuk.
Wat te doen? Stoeffler gebeld! Tenslotte weet een agrariër vaak wel iemand die buiten de normale werktijden dingen kan repareren. Dat klopte! Een kennis bleek in deze periode 24 uur paraat te zijn om druivenoogstmachines te fixen. Die gaan blijkbaar ook wel eens stuk. Met de stelschroef en het afgebroken koppeloog een lift gekregen naar diens werkplaats waar de man vakkundig een nieuwe schroefdraad aan het oog tapte, een roestvrijstalen schroef van de juiste maat op lengte zaagde en zo een perfecte oplossing regelde voor ons probleem. Uiteindelijk konden we om tien uur alsnog aan tafel.
De volgende dag zijn we in één ruk naar huis gereden via Duitsland (als je strandt is de ADAC een stuk prettiger dan de Belgische wegenwacht...) en besloten dat we niet meer met de Maserati naar het buitenland te gaan. Om de een of andere reden gaat er altijd iets stuk als we over de grens gaan...

Niet naar het buitenaldn betekent niet dat we er niet mee hebben gereden. De APK werd in november keurig geregeld door de vaste APK-keurmeester en tot en met december heb ik de Maserati gebruikt op dagen dat het kon: familiebezoek, M-Chatmeeting bij Autoland en zelfs tegen kerst nog om in stijl op het kerstfeest van Ella d'r kantoor te verschijnen.
Vervolgens was het accu op de lader en lekker rustig aan wachten op het voorjaar, dat in 2012 inzette met redelijk weer en in maart zijn we met de Maserati lekker naar Zeeland getuft voor familiebezoek.
De volgende grote happening was afgelopen dinsdag: Louwman museum! Op zich niets bijzonders, maar in een garage die voornamelijk bevolkt werd door QP V en GranTurismo's viel de groene 2.24v wel op, net als dat ene witte slagschip van een QP III van een clublid en de prachtige donkerblauwe Mexico van een mij onbekende. het is dan best leuk om bij vertrek aangesproken te worden door ene 4200 eigenaar die enthousiast roept: "ik heb er ook zo een gehad! Mijn eerste Maserati die ik nieuw kocht. Ik vertelde dat het hier een import 2.24v betrof uit Italië en de man reageerde heel blij. "Geweldig!".

De zomer kan beginnen! Op naar Assen, Het Loo de MCH kinderrally en Cars for kids!
2013: Aprilia RST 1000 Falco
2011: Mini Cooper S Clubman
2010: Maserati Quattroporte V
2009: Maserati Spyder Biturbo
Avatar gebruiker
Zoran
 
Berichten: 122
Geregistreerd: di 21 sep 2010, 22:20
Woonplaats: Brussel

Re: Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor lqpl » di 05 jun 2012, 14:54

Wie zegt dat het verhaal af is?
quattroporte III 4.9 1987; 4.24v 1991; biturbo spyder 1993; 3200GT 2000; 1300 GT junior ('Scalino') 1970; 968 coupé 1991; 400i 1980; 944 CUP 1986; S6 avant 2012
Avatar gebruiker
lqpl
Donateur
 
Berichten: 5783
Geregistreerd: vr 17 sep 2010, 17:48
Woonplaats: Padova

Re: Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor Michele » di 05 jun 2012, 15:32

Tis inderdaad nog lang niet af. Autootje staat al weer te trappelen voor Het Loo!
Choose life, drive Maserati!
Je kan altijd stijlvol van huis, maar je weet nooit of je elegant aankomt...
http://www.corsamedia.nl
Avatar gebruiker
Michele
Donateur
 
Berichten: 3723
Geregistreerd: di 21 sep 2010, 17:05
Woonplaats: Den Haag

Re: Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor Giulia » di 05 jun 2012, 16:55

Michele schreef:voor Het Loo!


Staat ie ieder geval (wel wat vroeg) vooraan (smiley met hamer)
Avatar gebruiker
Giulia
Donateur
 
Berichten: 6541
Geregistreerd: vr 17 sep 2010, 16:09
Woonplaats: Tussen de wijnranken

Re: Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor lqpl » di 05 jun 2012, 18:47

Jammer dat die smiley weg is inderdaad.

Afbeelding
quattroporte III 4.9 1987; 4.24v 1991; biturbo spyder 1993; 3200GT 2000; 1300 GT junior ('Scalino') 1970; 968 coupé 1991; 400i 1980; 944 CUP 1986; S6 avant 2012
Avatar gebruiker
lqpl
Donateur
 
Berichten: 5783
Geregistreerd: vr 17 sep 2010, 17:48
Woonplaats: Padova

Re: Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor Vince » wo 06 jun 2012, 08:44

Ik heb nog tranen in mijn ogen van het lachen als ik aan die dag denk... Geniaal!

Porsche 911 Cabriolet Carrrera 2 1990
Porsche 911S Coupé 1976
Porsche 912 / 3,2 hotrod 1969
BMW M5 E39 2001
Avatar gebruiker
Vince
Donateur
 
Berichten: 9123
Geregistreerd: vr 17 sep 2010, 15:55

Re: Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor Giulia » wo 06 jun 2012, 09:11

Witte broek en zwart roet is geen goede combinatie
Avatar gebruiker
Giulia
Donateur
 
Berichten: 6541
Geregistreerd: vr 17 sep 2010, 16:09
Woonplaats: Tussen de wijnranken

Re: Michiel's "Het komplete Maserati verhaal"

Berichtdoor rutger » wo 06 jun 2012, 13:46

Wat een geweldig verhaal om te lezen, en leuk geschreven ook! Mijn eigen Maserati staat nog geschorst in de garage wachtend op mij om 'm weer eens uit te laten in mooi voorjaarsweer. Vooral na het lezen van je artikel krijg ik daar weer echt zin in... het gevoel "wat zou er nu weer stuk gaan" herken ik zeker woot
rutger
 
Berichten: 24
Geregistreerd: ma 18 okt 2010, 19:31


Keer terug naar My Maserati

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten